«Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις»

Αντισθένης

«Δεν μπορούμε να μάθουμε και να βρούμε τα πράγματα, αν προηγουμένως δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε βρεί εμείς οι ίδιοι την φύση των ονομάτων»

Σωκράτης

ΠΟΛΕΜΟΣ

Ετυμολογία – Ερμηνεία – Ανάλυση

Πόλεμος = ουσιαστικό του ρήματος –πελεμίζω-

Πελεμίζω = η ρίζα της λέξης πελεμίζω προέρχεται από το ρήμα –πάλλω.

Πάλλω = (ουσ. παλμός)= Σείω, κάνω κάτι να τρέμει, η απότομη σύσπαση της καρδιάς για την προώθηση του αίματος σε όλο το σώμα, τινάσσομαι και πάλλομαι.

Πόλεμος = (ρ. πελεμίζω), η ύστατη επιλογή για την επίλυση διαφορών που έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Σύσπαση βίαιη και απότομη για την αποκατάσταση της απρόσκοπτης ροής και αρμονίας σε κάθε τι. Ο πόλεμος μπορεί ως εκ τούτου να είναι μόνο αμυντικός και δεν υφίσταται ως επεκτατικός. Ο πόλεμος που δεν εξυπηρετεί τους ανωτέρω σκοπούς είναι απλά έγκλημα και δυσαρμονία. Μια κοινωνική αλλά συχνά και σωματική αρρώστια.

«Πόλεμος πατήρ πάντων» Ηράκλειτος

Ο πόλεμος είναι μια κίνηση και ένα μέσο για την αποκατάσταση της ομαλής ροής σε κάθε τι. Για την αποκατάσταση της αρμονίας και της ισορροπίας στις σχέσεις μεταξύ κρατών, κοινωνικών ομάδων, ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά και για την αποκατάσταση της ομαλής και απρόσκοπτης ροής στο ίδιο το σώμα ενός ανθρώπου, με τελικό αποτέλεσμα, την επίτευξη της υγείας, της ευ-ρωστίας και την καταπολέμηση της α-ρώστιας.

Ο πόλεμος με την έννοια τής αποκατάστασης της ομαλής ροής σε όλα τα πράγματα έχει σαφή όρια. Η καρδιά με μια βίαιη σύσπαση, τον παλμό, κατορθώνει να στείλει το αίμα σε όλο το σώμα για να το θρέψει και να το κάνει να λειτουργεί. Αν υπάρχει μπλοκάρισμα κάπου στο σώμα, η σύσπαση θα πρέπει να είναι πιο βίαιη, με αποτέλεσμα τον πόνο. Και αν η καρδιά είναι σε μόνιμη σύσπαση, πεθαίνει.

Πόλεμος είναι η μάχη που δίνει το παιδί για να βγεί από την μήτρα και να γεννηθεί, αλλά και ο αγώνας της μητέρας να το γεννήσει.

Πόλεμος είναι η προσπάθειά μας να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας, σωματικές και πνευματικές με σκοπό, την εξέλιξή μας στην ζωή, προς όφελος δικό μας αλλά και των άλλων.

Πόλεμος είναι να νικήσουμε τους φόβους, τις προλήψεις και τις προκατάληψεις, για να μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς αυτά που περιορίζουν την αντίληψή, την νοημοσύνη, αλλά και την εξέλιξή, τόσο την δική μας όσο και των άλλων.

Αυτή ήταν η πραγματική σημασία του πολέμου για τους Αρχαίους Έλληνες.

Ο πόλεμος για να είναι πιστός στην σημασία που είχε η λέξη την στιγμή της δημιουργίας της, χρειάζεται να υπηρετεί τον Φυσικό Νόμο (Ήθος). Για αυτό, αν και Θεός του Πολέμου είναι ο Άρης (από το άριστος), οι Έλληνες επικαλούνται στην μάχη την Θεά Αθηνά, την Παλλάδα, για να καθοδηγείται ο αγώνας τους από την Φρόνηση και την Σοφία που θα τους επιτρέψει να αναγνωρίσουν τα όριά αυτού του αγώνα και να μην υπερβούν το μέτρο. Η αντίληψη αυτή σώζεται και καθ’ όλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, μέσα στην γλώσσα αλλά και στις συνήθειες των αγωνιστών του 1821, ακόμη και των πιο αγράμματων από αυτούς. Εξακολουθούν να χρησιμοποιούν κατά κόρον τα αρχαία σύμβολα στις σημαίες τους, (κουκουβάγια με φίδι, Θεά Αθηνά) μαζί με τον Χριστιανικό Σταυρό. Το ξίφος των αγωνιστών ονομάζεται «Πάλα» και συνηθίζουν να σκαλίζουν πάνω στην λεπίδα της "πάλας" όλα τα παραπάνω σύμβολα.

Η έννοια του πολέμου με τον καιρό αλλοιώθηκε.  Σήμερα όταν αναφερόμαστε στον Πόλεμο εννοούμε συνήθως την λάθος ερμηνεία του.  Μόνο όταν υπάρχει η απειλή ενός άμεσου Πολέμου, εκεί βρίσκουμε ξανά την ικανότητα διάκρισης μεταξύ του Αγώνα για την αποκατάσταση της ομαλής Ροής των πραγμάτων, που επιτρέπει σε όλα τα πλάσματα να εξελίσσονται και να εκπληρώνουν ανεμπόδιστα το λόγο για τον οποίο έχουν έλθει στην γη, δηλαδή, τον Πόλεμο - Παλμό, από τον άλλο που σκοπό έχει να εμποδίσει την εξέλιξή τους, την ύπαρξή τους, που δημιουργεί ασθένεια και αρρώστια στο Σώμα της Γης, μιας κοινωνίας ανθρώπων ή και ενός μόνον ανθρώπου.  (π.χ Διαφορά μεταξύ Α΄παγκ. Πολέμου με Β΄παγκ. Πόλεμο).  Η επιτυχής έκβαση ενός Πολέμου, ύστατης καταφυγής για την επίλυση προβλημάτων, οδηγεί στην συνέχιση της ζωής και την δικαίωσή της.  Αντίθετα η επιτυχής έκβασης μιας εγκληματικής επίθεσης στο Σώμα της Γης, μιας κοινωνίας ανθρώπων, ή ακόμα και στο σώμα ένος και μόνον ανθρώπου, έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της ζωής και τελικώς την Αναίρεσή της.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όχι μόνο μια χώρα, αλλά κάθε αγώνας- άθλος, η ίδια η ζωή, απαιτεί πραγματικούς πολεμιστές με ήθος και σε καμία περίπτωση στρατιωτάκια, μισθοφόρους χωρίς συνείδηση.

Βιβλιογραφία

Κρατύλος – Πλάτωνος

Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης – Liddel & Scott

Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης – Κ. Κιουγκιόλης και επιτροπή φιλολόγων.