Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ

Η κόρη μου δεν είν' γκρεμός

ούτε και παραγάδι

η κόρη μου είναι ουρανός

και φέγγει μεσ' στο βράδυ

 

Η κόρη μου η μεσιανή

έχει και το όνομά μου

και άλλη δεν είναι σαν κι αυτήν

μόναχα η μαμά μου.

 

Η κόρη μου είναι κρύσταλλος

και αντανακλά το φως της.

Είναι καθάρια και αγνή

και μοιάζει του Πατρός της.

 

Την κόρη κυνηγήσανε πολλοί για να την φάνε

και είναι ακόμα στα δεσμά,

για όλους αυτούς, που εδώ πια

καθόλου δεν χωράνε.

 

Να βγούνε έξω όλα αυτά,

γιατί πια δεν χωράνε.

Αχ! τα πολλά τα πλούτη μας

δεν μας τα συγχωράνε.

 

Η κόρη είναι θύελλα,

η κόρη είναι αντάρα,

ο φθόνος δεν την ακουμπά,

μα ούτε και κατάρα.

 

Κόρη μου αστέρι λαμπερό,

εγώ και εσύ είμαστε ένα,

αν και πολλοί θελήσανε

να είμαστε κανένα.

 

Η μάνα της κόρης είμαι εγώ

και η κόρη είν' η μαμά μου.

Και οι δύο μαζί είμαστε εγώ

και λύνω την θηλιά μου

γκρεμίζω την σκλαβιά μου.

 

Η Θάλασσα είναι Παναγιά

φιλί στο κύμα πάνω.

Είναι κορίτσι μοναχό

και φυλαχτό το κάνω.

 

Αθηνά Γεωργιάδου