ΑΘΗΝΑ το ΑΝΘΟΣ του ΛΩΤΟΥ

Όπως το φύλλο του Λωτού βυθισμένο μέσα στο νερό

Όπως του Λωτού το φύλλο, το βυθισμένο στον πιο βρωμερό βούρκο.

*********

 

Δήλος, Αγορά των Κομπεταλιαστών

έτος 1998

 

Πάνω στο γαλάζιο φίλντισι, το υγρό, θα αφήσω το κορμί μου γλυστρίσει,

μέχρι να καλυφθεί με λέπια,

λαμπερά και πολύχρωμα.

Απ' το νερό

η σάρκα μου διάφανη και φωτεινή σαν οπάλι.

Δυό φορές το γύρο του κόσμου θα κάνω

και κάθε που κουράζομαι,

με καρχαρίες θα πλαγιάζω,

σε σπηλιές πράσινες, γεμάτες ήχους.

Φύκια και ανεμώνες θαλάσσιες θα γευματίζω.

Μηνύματα θα σου στέλνω τακτικά με τα δελφίνια,

πως είμαι καλά,

πως προσέχω τον εαυτό μου

και πως κάπου-κάπου σε σκέφτομαι.

Μέσα σε αχιβάδες νεκρές, θα χαράζω τα απομνημονεύματά μου.

Δεν θα χρειαστώ πολλές, έχω ξεχάσει σχεδόν τα πάντα από τότε

και το τότε ήταν έτσι κι αλλοιώς πολύ σύντομο.

Σύντομο και ρηχό σαν τα φιλιά σου.

Τότε θα ξαναβγώ στην αμμουδιά με τα μοναχικά ηλιοβασιλέματα,

που δεν έπαψε ποτέ να είναι σπίτι μου.

Την αμμουδιά που ήταν κάποτε βυθός και σπίτι μου.

******

 

Μακρυά στον έσω μου εαυτό βυθίζομαι.

Κινούμενη άμμος.

Πνίγομαι.

Εγκλωβισμένη, δεμένη χειροπόδαρα.

Να ξεφύγω, να λυθώ, να πετάξω πάλι.

Τα φτερά μου μουδιασμένα ξέχασαν και εμένα και αυτά τα ίδια.

Πότε πάλι θα χαρώ τις παπαρούνες της ξερής γής?

Μέσα από τον βυθό μου μιμούμαι κινήσεις ανθρώπου ελεύθερου,

κοροϊδεύοντας μόνο εμένα.

Ελπίζω μόνο το τέλος του αναπόφευκτου.

Αλλεπάλληλες σπείρες αυτολύπησης

και εγώ το κεντρικό μωσαϊκό.

Πολλά τα λάθη

και κάποιος ξέχασε το κονίαμα.

Νομίζω θα σκορπιστώ.

Τα κομμάτια μου θα παίρνουν μαθητευόμενοι φύλακες,

να σχηματίσουν σχεδιάκια σαχλά και ανούσια.

Τα πιο πολύτιμα υλικά μου

θα τα φορούν σκουλαρίκια

κιτσάτες γκόμενες και πούστηδες σε μόνιμο οργασμό.

Γεράκι η φύση μου, γεράκι.

Από ψηλά να διακρίνω το θήραμα,

Εύστοχο και γρήγορο.

Πετώ ψηλά, με τα κομμάτια του θηράματός μου

στο γαμψό μου το ράμφος,

να στάζουν αίμα.

Γρήγορο και δυνατό να σχίζω τους ουρανούς,

με τους δήμιούς μου να σπαρταρούν στα νύχια μου,

αφήνοντας την τελευταία τους πνοή.

*****

Αθηνά Γεωργιάδου