H ιστοσελίδα της Αθηνάς

Ο Γιατρός Hua tuo έζησε στην Κίνα τον 2 ο αιώνα μ.Χ. Το να ζεί κάποιος τον 2 ο αιώνα μ.Χ, σε οποιοδήποτε μήκος ή πλάτος της Γης, αποδείχτηκε ιστορικά ένα προνόμιο, για το οποίο όλοι εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι, όταν το συνειδητοποιούμε, αισθανόμαστε δέος.

Ο δεύτερος αιώνας μ.Χ για την Ευρώπη, είναι η εποχή των Αντωνίνων, η εποχή της άνθισης της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης, η εποχή του Γαληνού και άλλων σπουδαίων γιατρών και ερευνητών σε κάθε πεδίο της ανθρώπινης γνώσης.

Στην Ινδία γεννιέται ο Gautama Buddha , από τα πιο φωτισμένα όντα που περπάτησαν αυτόν τον πλανήτη, ενώ στην Κίνα, έχουμε ανάλογη άνθιση των τεχνών και της Ιατρικής, με πιο γνωστό εκπρόσωπο της, τον Ιατρό Hua Tuo , που άγγιξε τα όρια του θρύλου και ονομάστηκε «θείος Ιατρός» όπως ακριβώς και ο δικός μας ο Ιπποκράτης.

Ο Hua tuo μέχρι σήμερα, λατρεύεται σε Ταοϊστικούς ναούς της Κίνας, μαζί με άλλες θεότητες και τον επικαλούνται, όπως στην αρχαιότητα επικαλούνταν στην Ευρώπη, τον δικό μας τον Ιπποκράτη.

Αν και το φαινόμενο της άνθισης του 2 ου μ.Χ αι., ταυτόχρονα, σε κάθε σημείο της Γης, είναι άξιο μελέτης και θα μπορούσε να οδηγήσει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα, θα προτιμήσω σε αυτό το άρθρο, να σχολιάσω, τον βίο του περίφημου Κινέζου γιατρού, με την ελπίδα να μας βοηθήσει αυτός, να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα, για τα ζητήματα που απασχολούν, για μια ακόμη φορά, τις σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες. Ζητήματα σημαντικά, όπως η σχέση μεταξύ Εξουσίας (πολιτικής και άλλης) και των ανθρώπων της Γνώσης.

Από τις διάφορες εκδοχές που μπορείτε να βρείτε στο Διαδύκτιο και αλλού, σχετικές με την ζωή, το έργο αλλά και το τέλος του θρυλικού Ιατρού, προτίμησα να σας παρουσιάσω την εκδοχή που άκουσα από τους δασκάλους μου που είχα την τύχη να συναντήσω κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Κίνα.

Ο Ιατρός Hua Tuo , ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική, σε ηλικία 7 ετών, σαν μαθητής ενός φίλου του πατέρα του, που πρόσφατα είχε χάσει, του Δρ. Cai . Η απώλεια του πατέρα σε τόσο μικρή ηλικία, τον στέρησε από την δυνατότητα, να συμμετάσχει και να διακριθεί και αυτός, στις Αυτοκρατορικές εξετάσεις, που θα του εξασφάλιζαν μια θέση στην ανώτατη κοινωνική τάξη, αυτή των κρατικών υπαλλήλων. Αναγκαστικά έπρεπε να κατευθυνθεί σε μια λιγότερο δημοφιλή τέχνη για εκείνην την εποχή, την Ιατρική.

Τελειώνοντας τις σπουδές του έγινε γρήγορα γνωστός σε όλη την Αυτοκρατορία της εποχής της Δυναστείας των Ανατολικών Han , για τις θεραπευτικές του ικανότητες και μεθόδους. Ανέπτυξε νέες θεωρίες και τεχνικές σε κάθε τομέα της Ιατρικής επιστήμης. Θεωρείται ο πρώτος στην Κίνα που εφάρμοσε γενική αναισθησία για την εκτέλεση χειρουργικών επεμβάσεων. Για να επιτύχει γενική αναισθησία, χορηγούσε πριν την εγχείρηση , ένα υγρό μίγμα στους ασθενείς του, το Ma Fei San , που ένα από τα ενεργά του στοιχεία ήταν η Κάνναβις,.

Ελέγχοντας τον σφυγμό μια ασθενούς, της συζύγου του Στρατηγού Li , διέγνωσε την ύπαρξη νεκρού εμβρύου κολλημένου στην σπονδυλική στήλη της γυναίκας, που είχε πρόσφατα γεννήσει, με πρόωρο τοκετό, ένα ζωντανό μωρό. Κανείς δεν μπορούσε να υποπτευθεί το λόγο της κακής κατάστασης της υγείας της, μετά τον τοκετό, που συνεχώς χειροτέρευε. Μετά την πρώτη διάγνωση που δεν έγινε πιστευτή, αναγκάστηκαν μετά από μερικές μέρες να καλέσουν ξανά τον Hua Tuo . Αυτός έλεγξε ξανά τον σφυγμό της και έκανε την ίδια διάγνωση. Χρησιμοποιήσε βελονισμό και βότανα, για την πρόκληση τεχνητού τοκετού, με σκοπό την απαλλαγή της γυναίκας, από το νεκρό έμβρυο. Πράγματι, οι ωδίνες ξεκίνησαν κανονικά, αλλά και πάλι δεν ήταν δυνατό να ολοκληρωθεί ο τοκετός, όπως στην περίπτωση ενός μωρού ζωντανού. Έτσι, λένε, έδωσε οδηγίες σε μια από τις γυναίκες του προσωπικού, πώς να τραβήξει το νεκρό έμβρυο, βάζοντας το χέρι της, μέσα στον κόλπο της γυναίκας.

Πολύ συχνά επίσης, αναφέρουν την περίπτωση κάποιου, που επισκέφτηκε τον Hua Tuo , με προβλήμα στον κάτω πόδα, που δεν του επέτρεπαν να περπατά. Ο Hua Tuo έλεγξε τον σφυγμό του και στην συνέχεια, σημείωσε κάποια σημεία βελονισμού στην Σπονδυλική του Στήλη, όπου και εφάρμοσε 7φορές μόξα σε κάθε σημείο. Αμέσως μετά την θεραπευτική αγωγή, ο άνθρωπος, περπάτησε, απαλλαγμένος από το πρόβλημα που τον βασάνιζε.

Από τα πιο σημαντικά extra - σημεία που αναφέρονται σήμερα στην κλασσική βιβλιογραφία είναι τα σημεία “ Jia Ji ”, που αυτός ανακάλυψε, μέσα από την εμπειρία, αλλά και με την βοήθεια του διαλογισμού. Τα σημεία αυτά είναι επίσης γνωστά και σαν «σημεία Hua Tuo ».

Όπως κάθε Κινέζος Ιατρός ασχολήθηκε με το Qigong , που είναι και αυτό, μια μέθοδος θεραπείας, κομμάτι της Κινέζικης Ιατρικής από τα πιο σημαντικά. Αυτός ο ίδιος ανακάλυψε και το περίφημο Qigong των 5 ζώων, μια σειρά ασκήσεων που μιμείται τις κινήσεις των 5 ζώων, της Τίγρης (Πνεύμονες), της Αρκούδας (νεφρά), του Ελαφιού (Συκώτι), του Κόκκινου Πουλιού (καρδιά) και του Πιθήκου (Σπλήνας).

Ο Hua Tuo όμως δεν έμεινε στην Ιστορία, μόνο για τις ανακαλύψεις του στον τομέα της θεραπείας. Πάνω από όλα έγινε γνωστός, σαν ένας άνθρωπος ανώτερος, που έζησε την ζωή του, προσφέροντας ανακούφιση από τον πόνο και θεραπεία, βοηθώντας και εμπνέοντας τους ανθρώπους κυρίως με την ίδια του την ζωή.

Κάποια στιγμή, λένε, τον προσκάλεσε ο Στρατηγός Cao Cao , να θεραπεύσει τους αφόρητους πονοκεφάλους του, που δεν τον άφηναν στιγμή να ησυχάσει. Πράγματι, ο Hua Tuo ταξίδεψε μέχρι το παλάτι του Στρατηγού και κατώρθωσε να τον ανακουφίσει από τους πόνους, που όμως δεν σταμάτησαν οριστικά. Αυτό τον ανάγκασε να παρατείνει την παραμονή του στο παλάτι με σκοπό να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Στρατηγό που δεν παρέλειπε να τον ανταμείβει συνεχώς με άφθονο χρυσάφι, αλλά και αξιώματα. Οι υποχρεώσεις του μεγάλωσαν όταν ο Στρατηγός ανέλαβε τα ινία του κράτους. Οι πονοκέφαλοι έγιναν πιο συχνοί και πιο δυνατοί καθώς οι υποχρεώσεις και η εξουσία του μεγάλωνε.

Ο Hua Tuo , νοιώθοντας νοσταλγία για το σπίτι και την οικογένειά του, που είχε αποχωριστεί για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και καθόλου ικανοποιημένος με τον τρόπο της ζωής του στο παλάτι, όπου αν και ζούσε μέσα στο χρυσάφι ήταν υποχρεωμένος να υπακούει στις απαιτήσεις του Στρατηγού, ένα εξάρτημα πια και αυτός του νοικοκυριού του, αποφασίζει να επιστρέψει στο χωριό και την οικογένειά του.

Το να γίνει ένας γιατρός ή απλός θεραπευτής εξάρτημα ανθρώπων της εξουσίας είναι κάτι που έχει συμβεί, δυστυχώς, πολύ συχνά στην Ανθρώπινη Ιστορία, τόσο στην Ανατολή όσο και στην Δύση. Ο Γιατρός σε τέτοιες συνθήκες αναγκάζεται να συμπεριφερθεί και να ασκήσει την Τέχνη του, συχνά, ενάντια στην ίδια την ουσία της Τέχνης αυτής, που είναι η Ίαση και η Αρωγή των ανθρώπων, με την ίδια αφοσίωση και επάρκεια τόσο για τους ισχυρούς όσο και για τους πλέον αδύναμους μιας κοινωνίας και να μην χρησιμοποιήσει την Τέχνη του, ενάντια στην Υγεία και την Ζωή κάποιου άλλου Ανθρώπου.

Ένας Γιατρός εξηρτημένος από την Εξουσία, ή την ανάγκη του για επιβίωση με κάθε κόστος, ή το χρήμα και τον πλουτισμό γενικώτερα, δεν είναι σε θέση να ασκεί με συνέπεια την Τέχνη του Θεραπευτή.

Στις ακραίες εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου, έχουμε στην Κίνα του Μεσαίωνα, τους Γιατρούς- Αυλικούς που συμμετέχουν με την Τέχνη τους σε βασανισμούς μέχρι θανάτου κρατουμένων τους, αλλά και στην Δύση τους κατάπτυστους υπανθρώπους ΝΑΖΙ των στρατοπέδων συγκέντρωσης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που οικιοθελώς εξόντωναν με φρικτά βασανιστίρια τους κρατούμενους των στρατοπέδων αυτών.

Ο Hua Tuo, λοιπόν, αρνούμενος προφανώς να συμμετέχει σε ανάλογες απαιτήσεις του Βασιληά, έστω και ενάντια στο δικό του δικαίωμα για Ελευθερία, και άρα στο δικαίωμα του για μια Ζωή με Ψυχική και Πνευματική Υγεία,ζητά άδεια από τον Στρατηγό να εγκαταλείψει το παλάτι, αλλά αντιμετωπίζει την άρνησή του.

Ο Hua Tuo ετοιμάζει τα λιγοστά του υπάρχοντα και παρά τις απειλές φεύγει. Επιστρέφοντας στο σπίτι του, συνεχίζει την ζωή με την οικογένειά του, γνωρίζοντας ότι ο Στρατηγός, που οι πονοκέφαλοι του είχαν επιστρέψει δριμύτεροι, είχε ήδη στείλει στρατιώτες με την εντολή ή να τον φέρουν πίσω ή να τον σκοτώσουν.

Με τον θάνατο να καλπάζει προς το μέρος του, δεν άλλαξε τίποτα από την απλότητα της καθημερινότητάς του. Συνέχισε να απολαμβάνει την αγάπη των δικών του και δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρυφτεί, ή να ξεφύγει. Είχε επιλέξει την προσωπική του ελευθερία και αντί να ζεί κυνηγημένος, ήταν αποφασισμένος να δεχθεί τις συνέπειες της απόφασής του, που πολύ καλά γνώριζε.

Οι στρατιώτες γρήγορα έφτασαν στο σπίτι του και σκότωσαν τον φημισμένο θεραπευτή. Έδιωξαν την οικογένειά του και έκαψαν το σπίτι του μαζί με όλο του το συγγραφικό έργο. Τίποτα δεν σώζεται πλέον από τα κείμενα του Hua Tuo , πέραν κάποιων τίτλων, κατά τα άλλα, διάσημων έργων του.

Το Σύμπαν όμως, ή αν προτιμάτε η Θεία Ισορροπία, έδωσαν σύντομα ένα μάθημα στον ματαιόδοξο και εγωιστή Στρατηγό. Λίγο μετά την δολοφονία του Hua Tuo , ο πιο αγαπημένος από τους γυιούς του Στρατηγού, αρρώστησε και δεν βρέθηκε θεραπευτής να τον θεραπεύσει. Λέγεται, πως μετά τον θάνατο του δυστυχή νέου, ο πατέρας, θρηνώντας τον χαμό του γυιού του, παραδέχτηκε το λάθος που έκανε, να εκτελέσει τον Hua Tuo , τον μόνο ίσως που θα μπορούσε πραγματικά να σώσει τον γυιό του.

Την ιστορία αυτή την άκουσα από όλους σχεδόν τους δασκάλους μου, στα νοσοκομεία που έκανα την πρακτική μου, περίπου έτσι όπως σας την διηγήθηκα. Ομολογώ ότι μια παιδικότητα που ακόμα σώζεται μέσα μου, δεν μου επέτρεψε ούτε μία φορά να μην εκφράσω την ικανοποίησή μου για τον τρόπο που τιμωρήθηκε ο εγωιστής Στρατηγός. Και αυτό, όχι γιατί δεν σέβομαι την ζωή σε κάθε της μορφή. Η παιδεία μου, η καταγωγή μου καθώς και η παράδοση της οικογένειάς μου, με έμαθαν, ότι, κάθε μορφή ζωής, ακόμη και στην πιο βασανισμένη της μορφή, έχει την ίδια αξία με την ζωή κάθε άλλου πλάσματος σε αυτόν τον πλανήτη, όσο προνομιούχο και να είναι αυτό. Ενώ όμως θεωρώ την ζωή το πιο σημαντικό αγαθό- ίσως ακριβώς και για αυτό- δεν διστάζω να την περιφρονήσω όταν η προσκόλληση σε αυτήν, θα μπορούσε να με οδηγήσει σε πράξεις που στην πραγματικότητα δεν την υπερασπίζονται, αλλά την προσβάλλουν και την ευτελίζουν σε σημείο, που να χάνει κάθε της αξία.

Θεωρώ τον Hua Tuo έναν από τους δασκάλους μου σε αυτήν την ζωή, διπλά σε πολλούς άλλους, γιατί με δίδαξε με ενέπνευσε και έκανε την ψυχή μου να αγαλλιάσει, κυρίως με την ποίηση που είχε η ίδια του η ζωή.

Αθηνά Γεωργιάδου

Βελονίστρια της Κ.Π.Ι (Παν/μιο της Κ.Π.Ι του Πεκίνου)

Ρεφλεξολόγος